Mijn leven zal veranderen
De hele dag fluistert ze…Natascha, ga die mooie bordeauxrode tas maar kopen, hij wacht op je… echt. Met haar feeërieke zachte stem herhaalt ze deze zin de hele ochtend lang, zo vol compassie. Ik geloof haar. Mijn leven zal veranderen. De nieuwe tas draagt mijn fototoestel alsof ik een echte fotografe ben die op ieder moment klaar is om de mooiste foto’s te schieten.

De tekst die bij de foto’s moet komen, schrijf ik op in een schriftje dat matcht bij de kleur van de nieuwe tas. Ik haal het boekje uit mijn tas als ik een plekje heb gevonden op een knus terras. Achter de grote kastanjeboom in de zwoele lentezon zie ik een tafeltje, het is de perfecte plek. Het zachte licht maakt dat mijn tas nog mooier is dan ik had gedacht.

Alles wat erin zit lijkt zijn ware functie te hebben gevonden. Waar mijn pen in mijn vorige tas altijd spoorloos was, mijn visitekaartjes onder de vlekken zaten en mijn make-up ranzig op de bodem lag te verkleuren, is hier sprake van een synergie; werkelijk alles versterkt elkaar. Het is alsof ik de wereld naar mijn hand kan zetten. Ik ontpop me als een geboren talent voor style, schrijven en kunst. De tijd lijkt aan mij voorbij te zijn gegaan, ik ben tijdloos en dat komt door de nieuwe tas.

Ga weg, eng mens…roep ik tegen haar.
Terwijl ik weg droom over mijn nieuwe leven met bordeauxrode tas, komt er geruisloos een gemene heks om de hoek kijken. Als ik mijn jas aantrek, schreeuwt ze: Koningsveld!! Ga jij eens even lekker wat zinnigs doen. En die tas, die ga je pas kopen als je eerst je training hebt opgezet, je doelen hebt bereikt en je nieuwe website klaar hebt. Als het zover is dan praten we wel weer verder.
Shit, waar komt dat vandaan. Eucalypta de gemene heks zint op wraak want ze is jaloers op mijn lieve gulle Fee. Ga weg, eng mens…roep ik tegen haar.
Maar ze blijft, ze gaat door, ze heeft me in haar macht.
En ik blijf thuis. Zonder nieuwe tas.
Ik zit nu niet op het zonnige terras maar achter mijn computer chagrijnig te zijn.

Heeft iedereen een stalker?
Waarom ben ik zo streng voor mezelf? Op sommige dagen komt ze in mij naar boven. Op een onbewaakt moment… deze gewetenloze heks. Met haar tanige stem blijft ze me stalken. Ik vraag me wel eens af, heeft iedereen een stalker? Een onzichtbare plaaggeest die je zo nu en dan enorm in de weg kan zitten.
Laatst luisterde ik naar een presentatie van mijn Belgische schrijfcollega Hendrik Duron. Hij vertelde een prachtig verhaal over hoe hij een foto van zichzelf als klein jongetje van acht jaar als zijn stalker was gaan zien. Iedere keer als hij naar de foto keek, waarop hij eruit zag als Superman, herinnerde dit hem aan zijn tekortkomingen als volwassen man. Mijn heks, deze gemene Eucalypta komt bij mij naar boven als ik een tijd lang te veel werk. Ik draaf door en het is een teken dat ik iets voor mezelf moet gaan doen.
En dat is nou juist het punt, als ik te lang en teveel werk weet ik niet meer wat ik leuk vind.

Ik maak een lijstje met wat simpele, leuke dingen.
Een boeket bloemen plukken, dit fotograferen en de foto gebruiken voor dit blog.
Jeetje, ik heb helemaal die tas niet nodig… Ik schrijf, fotografeer en mijn heks is weg.

Schrijf je in voor de gratis Holistic Beauty Week
Heb jij ook behoefte aan het leegmaken van je hoofd en voel je dat het tijd is voor een grote zuivering in je mind, body & soul? Wil je je meer verbonden voelen met je ware schoonheid en voorgoed afrekenen met jouw plaaggeest(en) ? Schrijf je dan nu in voor de Inner Peace & Outer Beauty Week!!

With Love & Grace

naamnatascha

 

 

 

Bewaren

Privacy Verklaring

You have Successfully Subscribed!

Share This